Κάτω από το χώμα ζούσαν δύο προνύμφες τζιτζικιού — ο Δυνατός και ο Μικρούλης. Ήταν αχώριστοι φίλοι.
Ο Δυνατός πάντα φρόντιζε τον Μικρούλη. Όταν έβρισκε χυμό από τις ρίζες, άφηνε τον Μικρούλη να πιει πρώτος. Όταν ερχόταν κίνδυνος, έβαζε τον Μικρούλη πίσω από την πλάτη του.
Έζησαν μαζί στο σκοτάδι για πολλά χρόνια.
Ο Μικρούλης ρωτούσε συχνά: «Θα είμαστε για πάντα μαζί;»
Ο Δυνατός απαντούσε πάντα: «Φυσικά! Όταν έρθει το καλοκαίρι, θα βγούμε μαζί έξω, θα γίνουμε τζιτζίκια και θα τραγουδήσουμε στον ήλιο!»
Το καλοκαίρι που περίμεναν τόσο καιρό ήρθε επιτέλους. Μια νύχτα με λαμπερό φεγγάρι βγήκαν από το χώμα, ανέβηκαν σε μια παλιά ακακία και άρχισαν να αλλάζουν δέρμα.
Ο Δυνατός άρχισε πρώτος. Η πλάτη του άνοιξε σαν ρωγμή. Ένα ανοιχτοπράσινο, βρεγμένο καινούργιο σώμα έβγαινε λίγο λίγο από το παλιό κέλυφος. Η διαδικασία ήταν αργή και δύσκολη, μα ο Δυνατός τα κατάφερε.
Κάθισε δίπλα στο άδειο κέλυφος. Τα ζαρωμένα φτερά του άνοιγαν σιγά σιγά στον νυχτερινό αέρα, σκλήρυναν και γυάλιζαν όμορφα.
«Σειρά σου, Μικρούλη», είπε ο Δυνατός, λίγο εξαντλημένος, μα δεν ξέχασε να τον ενθαρρύνει. «Θυμήσου: πρέπει να τα καταφέρεις με τη δική σου δύναμη.»
Ο Μικρούλης έγνεψε και άρχισε να αλλάζει δέρμα όπως εκείνος. Στην αρχή όλα πήγαιναν καλά. Μα μόλις είχε βγάλει το μισό σώμα, του τελείωσαν οι δυνάμεις. Το κεφάλι και το στήθος του είχαν κολλήσει στο παλιό δέρμα και δεν έβγαιναν με τίποτα! Ο Μικρούλης πονούσε, κουράστηκε και φοβήθηκε πολύ.
«Δυνατέ! Βοήθησέ με!» φώναξε ο Μικρούλης με κλάμα στη φωνή.
Ο Δυνατός θα μπορούσε να απλώσει τα μπροστινά του πόδια και να σκίσει το δέρμα για τον Μικρούλη. Όμως στεκόταν δίπλα χωρίς να κουνηθεί.
«Δυνατέ! Σε παρακαλώ!» Ο Μικρούλης ήταν πολύ λυπημένος. Δεν καταλάβαινε πώς ο φίλος που πάντα τον βοηθούσε είχε γίνει ξαφνικά τόσο σκληρός.
«Αυτό πρέπει να το κάνεις μόνος σου. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω!» Ο Δυνατός γύρισε και δεν τον κοίταζε πια.
Ο Μικρούλης ένιωσε ένα ρίγος. Μα κάτι μέσα του τον ηρέμησε. Έσφιξε τα δόντια, έβαλε όλη του τη δύναμη και άρχισε να στριφογυρίζει, να παλεύει λίγο λίγο.
Επιτέλους, με την τελευταία προσπάθεια, ολόκληρο το σώμα βγήκε από το παλιό δέρμα. Το βρεγμένο καινούργιο σώμα σκλήρυνε σιγά σιγά, τα φτερά άνοιξαν τελείως και γυάλιζαν ασημένια στο φως της αυγής!
Τότε ο Δυνατός πέταξε κοντά του. Η φωνή του ήταν γεμάτη χαρά: «Τα κατάφερες! Μικρούλη!»
Μα ο Μικρούλης γύρισε το κεφάλι του. Ένιωθε αδικημένος.
«Μικρούλη, με κατηγορείς;» ρώτησε σιγά ο Δυνατός.
«Γιατί δεν με βοήθησες; Πονούσα τόσο, φοβόμουν τόσο!» ρώτησε ο Μικρούλης.
Ο Δυνατός σώπασε για λίγο και είπε: «Ξέρεις, όταν βγαίνουμε από το παλιό μας δέρμα, το σώμα μας παράγει το «νεράκι της δύναμης». Μόνο με κάθε δικό μας σπρώξιμο αυτό το νεράκι κυλάει σε όλο το σώμα, ειδικά μέσα σε κάθε λεπτό σωληνάκι των φτερών, ώστε τα φτερά να ανοίξουν και να σκληρύνουν. Αν κάποιος άλλος βοηθήσει, αυτή η διαδικασία διακόπτεται, το «νεράκι της δύναμης» δεν φτάνει στα φτερά, και τα φτερά μένουν για πάντα ζαρωμένα. Τότε δεν μπορείς πια να πετάξεις.»
Ο Μικρούλης ξαφνιάστηκε. Κοίταξε πίσω τα τέλεια φτερά του.
«Και αυτά τα σπρωξίματα κάνουν τους μύες μας δυνατούς», συνέχισε ο Δυνατός. «Μόνο έτσι, όταν γίνουμε τζιτζίκια, μπορούμε να πετάξουμε ψηλά και μακριά. Αν σε βοηθούσα, θα σε έβλαπτα. Όταν σε έβλεπα να υποφέρεις, πονούσα περισσότερο από σένα. Μα ήξερα πως αυτό έπρεπε να το περάσεις μόνος σου.»
Τότε ο Μικρούλης κατάλαβε. Η «σκληρότητα» του Δυνατού ήταν η πιο βαθιά φροντίδα — να τον αφήσει να μεγαλώσει μόνος του.
«Συγγνώμη, Δυνατέ. Σε αδίκησα», είπε ντροπιασμένος ο Μικρούλης.
«Εγώ πρέπει να ζητήσω συγγνώμη, που δεν σου είπα νωρίτερα αυτό το μυστικό», γέλασε ο Δυνατός. «Έλα, ας γιορτάσουμε τη μεγάλη σου στιγμή με το τραγούδι μας!»
«Τζιτζιρίζω — τζιτζιρίζω —»
Το τραγούδι των δύο τζιτζικιών ακούστηκε στον γαλάζιο καλοκαιρινό ουρανό.
Καληνύχτα Παραμύθια