Τα τρία αδερφάκια αρκούδες ήταν τρίδυμα. Τα έλεγαν Καφέ, Κακάο και Σοκολάτα.
Παλιά, τα δώρα των γενεθλίων τους ήταν πάντα ίδια. Φέτος, το δώρο τους ήταν τρία διαφορετικά καπέλα.
Ο Καφέ, το Κακάο και η Σοκολάτα στεναχωρήθηκαν λίγο: «Εμείς θέλουμε ίδια καπέλα.»
Η μαμά αρκούδα τούς είπε: «Ίσως, αν βγείτε μια βόλτα, θα βρείτε τρία ίδια καπέλα.»
Αποφάσισαν να φάνε πρώτα το νόστιμο γεύμα των γενεθλίων τους και μετά να βγουν να ψάξουν την απάντηση — πώς να αποκτήσουν τρία ίδια καπέλα.
Ο Καφέ πήγε στο ποτάμι. Ήθελε να δει στον καθρέφτη του νερού πώς αλλάζει το καπέλο του.
Λίγο πριν φτάσει στο ποτάμι, ο Καφέ συνάντησε την κυρία Ρακούν. Εκείνη κρατούσε ένα βάζο με μέλι που είχε ραγίσει. Γύριζε γύρω γύρω ανήσυχη. Η ρωγμή μεγάλωνε. Το μέλι ήταν έτοιμο να στάξει όλο.
Ο Καφέ ήθελε να βοηθήσει. Κοίταξε αριστερά, κοίταξε δεξιά, μα δεν βρήκε τίποτα κατάλληλο για να βάλει το μέλι. Άρχισε κι εκείνος να γυρίζει γύρω γύρω ανήσυχος. Γύριζε τόσο γρήγορα, που το καπέλο του κόντευε να πέσει…
Το καπέλο; Το καπέλο!
Ο Καφέ είχε μια καλή ιδέα: «Κυρία Ρακούν, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το καπέλο μου!»
Αφού έβαλαν το μέλι, η κυρία Ρακούν είπε με ευγνωμοσύνη: «Σ’ ευχαριστώ, εσένα και το καπέλο σου!»
Το Κακάο κυνήγησε μια όμορφη πεταλούδα και έφτασε σ’ έναν ανθόκηπο.
Η πεταλούδα χάθηκε. Το Κακάο άκουσε από μέσα από τα λουλούδια μια μικρή φωνή: «Τι να κάνω τώρα; Πού να βρω κληματόβεργες;»
Ακολουθώντας τη φωνή, το Κακάο βρήκε την αδερφή κουνέλα να μιλάει μόνη της. «Τι θέλεις τις κληματόβεργες;» ρώτησε το Κακάο. Μόλις γύρισε το κεφάλι του, είδε λαχανικά σκορπισμένα παντού στο έδαφος. Κατάλαβε αμέσως.
«Η κληματόβεργά μου ήταν στο σωστό μήκος. Αν τη σπάσω και την ενώσω ξανά, δεν θα μπορώ να δέσω όλα τα λαχανικά.» Η αδερφή κουνέλα αναστέναξε.
«Μήπως κάνει το καπέλο μου;» Το Κακάο είχε μια ιδέα. Έβγαλε το καπέλο του και βοήθησε την αδερφή κουνέλα να βάλει μέσα όλα τα σκορπισμένα λαχανικά.
Αφού έβαλαν τα λαχανικά, η αδερφή κουνέλα είπε με ευγνωμοσύνη: «Σ’ ευχαριστώ, εσένα και το καπέλο σου!»
Η Σοκολάτα περπατούσε χωρίς βιασύνη μέσα στο δάσος. Γιατί ήταν αυτά τα πουλάκια στο έδαφος;
Η μαμά τους είχε φύγει, και ο δυνατός αέρας είχε ρίξει τα μικρά πουλάκια κάτω.
Η Σοκολάτα κοίταξε πάνω, κοίταξε κάτω. Δεν βρήκε τίποτα που να κρατάει ζέστη και να είναι ασφαλές.
Το βρήκε! Το καινούργιο καπέλο ήταν ζεστό και απαλό. Ήταν ό,τι έπρεπε!
Η Σοκολάτα έβαλε τα πουλάκια μέσα στο καπέλο και κάθισε μαζί τους να περιμένουν τη μαμά τους.
Αφού γύρισαν τα πουλάκια στη φωλιά, η μαμά τους είπε με ευγνωμοσύνη: «Σ’ ευχαριστώ, εσένα και το καπέλο σου!»
Ο ήλιος ετοιμαζόταν να δύσει. Ο Καφέ, το Κακάο και η Σοκολάτα γύρισαν στο σπίτι. Ο μπαμπάς και η μαμά τούς περίμεναν στην πόρτα!
Ο Καφέ κρατούσε την τούρτα μελιού που τού είχε χαρίσει η κυρία Ρακούν. Το Κακάο κρατούσε τη σούπα με μανιτάρια και λαχανικά από την αδερφή κουνέλα. Η Σοκολάτα κρατούσε ένα μεγάλο πακέτο σπόρους λουλουδιών. Είπαν σε όλους τι είχαν ζήσει εκείνη τη μέρα.
Η μαμά αρκούδα ρώτησε: «Τώρα, τα καπέλα σας είναι ίδια;»
Ο Καφέ, το Κακάο και η Σοκολάτα το σκέφτηκαν προσεκτικά και απάντησαν μαζί: «Ίδια. Το ίδιο όμορφα, το ίδιο ζεστά, το ίδιο βοηθητικά για τους άλλους.»
Καληνύχτα Παραμύθια