Μια μέρα το μικρό γατάκι-κουκλάκι, ο Μπάλος, θύμωσε.
Δεν ήταν και τίποτα σοβαρό. Απλώς, όταν έπαιζαν όλοι μαζί, δεν έπαιζε ποτέ αυτό που ήθελε.
Ήθελε να παίξει με το μικρό αεροπλανάκι, μα το αεροπλανάκι ήταν στα χέρια του σκυλάκου Βάγκου.
Κάλεσε το αρκουδάκι τον Στρογγυλούλη να παίξουν «ένα, δύο, τρία, αγαλματάκι», μα ο Στρογγυλούλης ζωγράφιζε με όλη του την προσοχή και δεν απάντησε.
Έστησε μόνος του τουβλάκια, μα δεν τα κατάφερνε. Τα τουβλάκια έπεσαν όλα κάτω με θόρυβο.
Ο Μπάλος έσκασε. Κλώτσησε τα τουβλάκια και φώναξε δυνατά: «Αρκετά! Δεν παίζω άλλο!»
Τα μάγουλά του ήταν φουσκωμένα από τον θυμό, τα χέρια του σφιγμένα σε γροθιές, και το κεφάλι του έσταζε ιδρώτα.
Τότε έγινε κάτι παράξενο.
Ένα στρογγυλό, πορτοκαλοκόκκινο πραγματάκι πετάχτηκε «πουφ» από το κεφάλι του Μπάλου. Ήταν όσο μια γροθιά, γεμάτο χνούδι, σαν μικρή φλογίτσα, με δύο λαμπερά ματάκια ορθάνοιχτα.
Μόλις εμφανίστηκε, άρχισε να πετάει εδώ κι εκεί και να κάνει ζαβολιές. Μουτζούρωσε τη ζωγραφιά του Στρογγυλούλη, ανακάτεψε τα παιχνίδια που είχε τακτοποιήσει ο Βάγκος, έσπρωξε κάτω τα μπισκότα με καρότο του κουνελιού Πηδηχτούλη, και έχωσε μια χούφτα φύλλα στο μικρό μεγάφωνο που ετοίμαζε ο πιγκουίνος Πίπη για την εκπομπή του.
«Αχ!» «Ωχ!» φώναξαν όλοι.
Ο Μπάλος πάγωσε. Κοίταξε το θυμωμένο πραγματάκι που έκανε ζημιές παντού, και ντράπηκε λίγο.
«Τι είναι αυτό;» ρώτησε η γατούλα η Μιμή, δείχνοντας τη μικρή φλογίτσα που πετούσε.
«Το ξέρω!» σήκωσε το φτερό του ο Πίπης. «Άκουσα πως υπάρχει ένα πραγματάκι που λέγεται “πνευματάκι του θυμού”. Όποιος θυμώνει χωρίς λόγο, αυτό βγαίνει έξω!»
Εκείνη τη στιγμή το πνευματάκι προσπαθούσε να λύσει τα κορδόνια του Βάγκου.
«Τι κάνουμε τώρα;» ανησύχησε ο Μπάλος. Αυτό το μπελάδες πραγματάκι είχε βγει από το δικό του κεφάλι.
«Ας ρωτήσουμε τον δήμαρχο, τον κύριο Άσπρο», είπε ο Στρογγυλούλης. «Αυτός σίγουρα ξέρει.»
Ο κύριος Άσπρος ξεκουραζόταν στον πάγκο δίπλα στην πλατεία, λιάζοντας στον ήλιο. Όταν άκουσε την ιστορία, έσπρωξε τα γυαλιά του και χαμογέλασε: «Α, αυτό είναι το πνευματάκι του θυμού.»
«Το πνευματάκι του θυμού; Τι είναι αυτό;» ρώτησαν όλοι.
«Μεγαλώνει με τον θυμό. Όσο πιο πολύ θυμώνεις, τόσο πιο δυνατό γίνεται και τόσο πιο πολλές ζαβολιές κάνει», είπε ο κύριος Άσπρος.
«Και πώς το κάνουμε να φύγει;» ρώτησε ο Μπάλος με αγωνία.
«Δύο τρόποι», είπε ο κύριος Άσπρος και σήκωσε δύο δάχτυλα. «Η συγγνώμη και η βοήθεια.»
Έσκυψε και είπε στον Μπάλο: «Πες με ειλικρίνεια “συγγνώμη”, και μετά κάνε μια μικρή καλή πράξη για κάποιον. Το πνευματάκι δεν θα βρίσκει πια “θυμό” να φάει, και σιγά σιγά θα μικρύνει.»
Όταν γύρισαν στην πλατεία, το πνευματάκι τραβούσε τα καινούργια λουλούδια στον μικρό κήπο.
Ο Μπάλος πήρε μια βαθιά ανάσα και πήγε μπροστά στους φίλους του.
«Στρογγυλούλη, συγγνώμη. Δεν έπρεπε να θυμώσω έτσι, ούτε να λερώσω τη ζωγραφιά σου.» Το πνευματάκι σταμάτησε για λίγο, σαν να μίκραινε λιγάκι.
«Βάγκο, συγγνώμη. Δεν έπρεπε να κλωτσήσω τα τουβλάκια και να σε τρομάξω.» Το πνευματάκι μίκραινε κι άλλο.
«Πηδηχτούλη, συγγνώμη. Έσπασα τα μπισκότα σου.» Το χρώμα του πνευματάκι άλλαξε από πορτοκαλοκόκκινο σε απαλό ροζ.
«Και Πίπη… συγγνώμη. Επειδή όλοι έκαναν κάτι δικό τους, δεν έπαιζε κανείς μαζί μου, και στεναχωρήθηκα λίγο. Μα στην πραγματικότητα μπορούσα να το πω με καλά λόγια.» Μόλις ο Μπάλος τελείωσε, ένιωσε την καρδιά του πιο ελαφριά.
Το πνευματάκι είχε γίνει όσο ένα αυγό. Πετούσε στον αέρα και κοιτούσε γύρω απορημένο.
«Τώρα, βοήθεια», θυμήθηκε ο Μπάλος τα λόγια του κυρίου Άσπρου.
Ο Μπάλος μάζεψε ένα ένα τα παιχνίδια που είχαν σκορπιστεί από τον Βάγκο και τα έβαλε τακτικά στο καλάθι. Το πνευματάκι μίκραινε κι άλλο.
Πήρε τη σκούπα και καθάρισε προσεκτικά τα ψίχουλα από τα σπασμένα μπισκότα.
Μετά έτρεξε στον Πίπη και έβγαλε απαλά τα φύλλα από το μεγάφωνο.
Πήγε στην άκρη του μικρού κήπου, ξαναφύτεψε τα λουλούδια που είχαν ξεριζωθεί και τα πότισε λίγο.
Τέλος, έτρεξε πίσω στον Στρογγυλούλη και κοίταξε τη μουτζουρωμένη ζωγραφιά: «Στρογγυλούλη, συγγνώμη. Χάλασα τη ζωγραφιά σου. Θα σου πάρω έναν καινούργιο μαρκαδόρο.»
Ο Στρογγυλούλης χτύπησε απαλά την πλάτη του Μπάλου και είπε: «Δεν πειράζει, μπορώ να ζωγραφίσω άλλη μια.»
Όταν τελείωσαν όλα, το πνευματάκι είχε γίνει όσο ένα κουμπί. Δεν ήταν πια θυμωμένο. Πετούσε ήσυχα μπροστά του.
Ο Μπάλος άπλωσε την παλάμη του.
Το μικρό πνευματάκι προσγειώθηκε απαλά και κάθισε στην παλάμη του. Δεν έκαιγε πια. Είχε γίνει ζεστό, σαν ένα μικρό ζεστό μαξιλαράκι.
«Σ' ευχαριστώ», είπε ο Μπάλος στη μικρή φλογίτσα στο χέρι του. «Σ' ευχαριστώ που μου θύμισες πως ο θυμός πληγώνει τους άλλους.»
Η μικρή φλογίτσα έλαμψε μια φορά, έγινε διάφανη και χάθηκε απαλά μέσα στην παλάμη του Μπάλου.
Ο Μπάλος σήκωσε το κεφάλι. Οι φίλοι του τον κοίταζαν χαμογελαστοί.
«Έλα να σου φτιάξουμε τον πύργο με τα τουβλάκια», είπε ο Στρογγυλούλης. «Αυτή τη φορά θα τον φτιάξουμε μαζί, και δεν θα πέσει.»
«Ναι!» είπε ο Μπάλος και έγνεψε με δύναμη.
Ένιωθε ακόμα λίγη ζεστασιά στην παλάμη του, σαν ένα μικρό μυστικό.
Καληνύχτα Παραμύθια