Στη βιτρίνα ήταν στημένες κάθε λογής όμορφες κούπες — η κούπα με τον σκίουρο που μαζεύει κάστανα, η κούπα με το πάντα που μασουλάει μπαμπού, η κούπα με το σκυλάκι που δαγκώνει κόκαλο… Κάθε πελάτης που έμπαινε στο μαγαζί δεν κρατιόταν και τις αγόραζε.
Μόνο σε μια γωνία υπήρχε μια γκριζογάλαζη κούπα με ελέφαντα, που είχε μείνει εκεί πολύ, πολύ καιρό. Είχε μια κυρτή προβοσκίδα για χερούλι, μακριούς χαυλιόδοντες, μεγάλα αυτιά, στρογγυλά μάτια. Με μια πρώτη ματιά ήταν πολύ χαριτωμένη. Μα αν την κοίταζες προσεκτικά, στο μέτωπο του ελέφαντα υπήρχε ένα πολύ έντονο σημάδι.
«Μια κούπα με τέτοιο ψεγάδι δεν πουλιέται εύκολα!» Ο μαγαζάτορας τη σκούπιζε από τη σκόνη με έναν αναστεναγμό. Έτσι, οι κούπες στη βιτρίνα άλλαζαν παρτίδες και παρτίδες, μα η κούπα με τον ελέφαντα έμενε πάντα εκεί.
«Έχετε καινούργια;» ρώτησε ένας πελάτης, δείχνοντας την κούπα με τον ελέφαντα.
«Συγγνώμη, μόνο αυτή έχει μείνει», είπε ο μαγαζάτορας, πατώντας το κομπιουτεράκι. «Αν σας αρέσει, μπορώ να σας κάνω έκπτωση είκοσι τοις εκατό, να τη δώσω πιο φτηνά.»
«Είκοσι τοις εκατό;» Ο πελάτης κούνησε το κεφάλι. «Με τόσο φανερό ψεγάδι, ούτε με πενήντα τοις εκατό δεν την παίρνω!»
Η κούπα με τον ελέφαντα τ’ άκουσε και στεναχωρήθηκε πολύ.
«Η κούπα με το σκυλάκι είναι του μπαμπά, η κούπα με τον σκίουρο είναι της μαμάς, η κούπα με το πάντα είναι δική μου», είπε ο ΤσενΤσεν, δείχνοντας τη βιτρίνα.
«Στο σπίτι έχουμε ήδη πολλές κούπες, δεν μπορούμε…» Η μαμά κοίταξε τα λαχταριστά μάτια του ΤσενΤσεν, δίστασε λίγο και άλλαξε γνώμη: «Τότε υποσχέσου πως θα πίνεις περισσότερο νερό κάθε μέρα, εντάξει;»
Ο ΤσενΤσεν έγνεψε βιαστικά.
«Ευχαριστούμε για την αγορά!» είπε ο μαγαζάτορας ενώ τύλιγε τα πράγματα. «Σήμερα το μαγαζί έχει προσφορά: αγοράζεις τρία, παίρνεις ένα δώρο. Αυτή η κούπα με τον ελέφαντα είναι δώρο για σας!»
Η κούπα με τον ελέφαντα, τυλιγμένη σφιχτά σε φιλμ με φουσκάλες, ήταν ενθουσιασμένη. Σκεφτόταν: «Τώρα έχω κι εγώ σπίτι!»
Όταν έφτασαν στο σπίτι του ΤσενΤσεν, η κούπα με τον ελέφαντα βιάστηκε να χαιρετήσει τις άλλες κούπες: «Γεια σας!»
Η κούπα με το μιλκσέικ τραβήχτηκε λίγο πιο πέρα. Η κούπα με τον χυμό γύρισε από την άλλη. Η κούπα με τον καφέ τής έριξε ένα βλέμμα που έλεγε «τι κάνεις εδώ;»… Κανείς δεν ήθελε να μιλήσει στην κούπα με τον ελέφαντα.
«Αυτή η κούπα είναι πολύ άσχημη!»
«Και το χρώμα της είναι γκρίζο και θαμπό!»
«Και έχει και ψεγάδι!»
«Τι ενοχλητικό! Μια τόσο άσχημη κούπα κάθεται μαζί μας!»
Τα αυτιά της κούπας με τον ελέφαντα έπεσαν σιγά σιγά.
«Αυτή η κούπα δεν ταιριάζει εδώ!» Ο μπαμπάς την κοίταξε καλά-καλά. «Χαλάει την ομορφιά της βιβλιοθήκης με τις κούπες.»
«Τότε βάλ' την κάπου αλλού!» είπε η μαμά.
«Πού να τη βάλω;» Ο μπαμπάς περπατούσε πάνω κάτω και μουρμούριζε. Έβαλε την κούπα με τον ελέφαντα στον νεροχύτη, μαζί με την οδοντόκρεμα και την οδοντόβουρτσα.
Η κούπα με τον ελέφαντα πήγε να τις χαιρετήσει, μα γύρισε και είδε τον εαυτό της στον καθρέφτη — το γκρίζο μέτωπο με το άσχημο σημάδι.
«Η κούπα είναι πολύ κοντή, δεν βολεύει να ακουμπάς πάνω της!» παραπονέθηκε η οδοντόκρεμα.
«Εγώ προτιμώ την προηγούμενη κούπα!» συμφώνησε και η οδοντόβουρτσα.
Η κούπα με τον ελέφαντα έκλεισε σιωπηλά το στόμα της. Ένιωθε χάλια.
«Ούτε εδώ ταιριάζει αυτή η κούπα!» Η μαμά κούνησε το κεφάλι. «Βάλ' την κάπου αλλού. Αν δεν βρεις, πέταξέ την, δώρο ήταν άλλωστε.»
Αυτή τη φορά, ο μπαμπάς έβαλε την κούπα με τον ελέφαντα στο γραφείο, μαζί με τα κοντοφτιαγμένα χρωματιστά μολύβια και κηρομπογιές του ΤσενΤσεν. «Έτσι δεν θα χάνεστε πια!»
«Τέλεια, έτσι δεν θα κυλάμε πια στο πάτωμα!»
«Σ' ευχαριστούμε, επιτέλους έχουμε σπίτι!»
Τα χρωματιστά μολύβια και οι κηρομπογιές μιλούσαν όλα μαζί, τόσο ζωηρά που δεν προλάβαινες να ξεχωρίσεις ποιος μιλούσε πρώτος.
Αν και η κούπα με τον ελέφαντα ήταν πολύ χαρούμενη, μιλούσε ακόμα πολύ λίγο. Σκεφτόταν το σημάδι στο μέτωπό της και η διάθεσή της έπεφτε πάλι. «Αχ, να μπορούσα να γίνω λίγο πιο όμορφη.»
«Αν ζωγραφίσουμε σχέδια, θα είναι πιο όμορφη!»
«Αν βάλουμε χρώματα, θα είναι πιο λαμπερή!»
Η κούπα με τον ελέφαντα άφησε τα χρωματιστά μολύβια και τις κηρομπογιές να ζωγραφίσουν πάνω της — η κυρτή προβοσκίδα τυλίχτηκε με πολύχρωμα λουλούδια, τα μεγάλα αυτιά γέμισαν παρδαλές βούλες, ακόμα και το σημάδι στο μέτωπο στολίστηκε με ένα πολύχρωμο στέμμα.
Τώρα, κάθε φίλος που έβλεπε την κούπα με τον ελέφαντα άνοιγε διάπλατα τα μάτια και έλεγε: «Εσύ πρέπει να είσαι η πιο όμορφη κούπα με ελέφαντα!»
Καληνύχτα Παραμύθια