«Ααα — ένα τέρας!» Ήταν η πρώτη νύχτα που ο Άρης κοιμόταν μόνος. Και φυσικά, το τέρας εμφανίστηκε!
«Χνουχουρού… φαίνεται πως έχουμε άλλον έναν φοβητσιάρη», είπε μια φωνή.
Ο Άρης τ’ άκουσε και βγήκε από την κουβέρτα που είχε τυλίξει γύρω του σαν μπάλα. «Δεν είμαι φοβητσιάρης!» Τυλίχτηκε πιο σφιχτά με την κουβέρτα, μα τα πόδια του έτρεμαν χωρίς να το θέλει.
Ήταν ακριβώς όπως φανταζόταν ο Άρης ένα τέρας — ένα κοντό, χοντρό σώμα γεμάτο μακριές μαύρες τρίχες, δύο άσπρα μυτερά αυτιά όρθια που έτρεμαν πού και πού. Ένα στόμα πλατύ και μεγάλο, και δύο πράσινα μάτια σαν γυάλινες μπίλιες που γύριζαν συνεχώς προς τον Άρη.
«Η αόρατη τέχνη μου συνήθως δουλεύει τη νύχτα. Κρίμα που αυτοί οι φοβητσιάρηδες με βλέπουν ακόμα», ξαναμίλησε το τέρας.
«Εσύ — είσαι στ’ αλήθεια τέρας;» ρώτησε διστακτικά ο Άρης.
«Χνουχουρού… ναι, έτσι με φωνάζουν μερικοί. Μα εγώ έχω το δικό μου όνομα — “Τρύπα”.» Το τέρας χαμογέλασε πλατιά, έδειξε τα δόντια του, και η φωνή του είχε μέσα της έναν βαθύ χνουχουρητό.
«Τρύπα», «χνουχουρητό» ή «δράκος»; Ο Άρης δεν άκουσε καλά και δεν ήθελε να ρωτήσει ξανά. Αυτή τη στιγμή ήθελε μόνο να καταλάβει αν αυτό το τέρας θα τον έτρωγε, ή θα τον έκανε κι εκείνον τέρας. «Ήρθες τόσο αργά. Μήπως θέλεις να με φας;» Ο Άρης έκανε ένα βήμα πίσω χωρίς να το καταλάβει.
«Χνουχουρού… δεν σε τρώω. Το αγαπημένο μου φαγητό είναι οι καρποί, και αυτοί είναι πάνω σου.» Το τέρας άνοιξε το στόμα του και πλησίασε τον Άρη.
Ήταν μικρές, στρογγυλές κουκκίδες, σαν μούρα, που έβγαιναν πάνω στο δέρμα του Άρη κάθε φορά που φοβόταν. Ο Άρης δεν τις έβλεπε, μα το τέρας τις έβλεπε καθαρά.
Ο Άρης πανικοβλήθηκε. Κουνούσε τα χέρια του στον αέρα και φώναζε: «Μη με φας, μη με φας…»
Ακούστηκε ένα «μπαμ» και το τέρας έπεσε κάτω με δύναμη.
«Άουτς — χνουχουρού… δεν περίμενα πως, ενώ είσαι φοβητσιάρης, έχεις τόση δύναμη. Δεν θέλω να σε φάω. Θέλω να φάω αυτούς τους “καρπούς του φόβου” που βγάζεις πάνω σου.» Το τέρας έτριψε την κοιλιά του που πονούσε.
«Ποιοι καρποί;» Ο Άρης έψαξε μπροστά, πίσω, πάνω, κάτω, αριστερά, δεξιά.
«Χνουχουρού… δεν μπορείς να τους δεις.» Το τέρας γύρισε τα μάτια του. «Εκτός αν δεχτείς να γίνουμε φίλοι. Τότε θα σου μαζέψω τους καρπούς να τους δεις.» Και με τα πολλά, κάθισε κάτω στο πάτωμα.
«Να γίνουμε φίλοι; Και τα τέρατα χρειάζονται φίλους;» Ένιωσε απορία και συμπόνια μαζί. Στην πραγματικότητα, κι εκείνος έψαχνε φίλο. Από τότε που μετακόμισε στον μικρό τόπο της γιαγιάς του τον περασμένο μήνα, δεν είχε κάνει ούτε έναν φίλο.
Ο Άρης δεν αγαπούσε αυτό το άγνωστο μέρος, ούτε αυτούς τους άγνωστους ανθρώπους. Μιλούσαν πάντα μια διάλεκτο που δεν καταλάβαινε, και δεν ήξερε καν πώς να τους μιλήσει.
«Κι εσύ — δεν έχεις φίλους;» Εκείνη τη στιγμή, ο Άρης ένιωσε πως αυτό το τέρας δεν ήταν και τόσο τρομακτικό. Το πλησίασε σιγά σιγά, κάθισε δίπλα του και ρώτησε διστακτικά.
Το τέρας κούνησε το κεφάλι του και είπε: «Χνουχουρού… όλοι λένε πως είμαι άσχημος. Κι όταν ανοίγω το στόμα μου, βγάζω έναν δυνατό χνουχουρητό. Πριν καν τελειώσω την κουβέντα μου, όλοι έχουν τρομάξει και έχουν φύγει.»
«Μα μπορείς να γίνεις αόρατος! Όμως υποψιάζομαι πως η αόρατη τέχνη σου δεν δουλεύει καλά. Αλλιώς, πώς μπορώ και σε βλέπω;» είπε ο Άρης.
«Χνουχουρού…» Το τέρας σταμάτησε για λίγο. «Μόνο οι φοβητσιάρηδες μπορούν να με δουν τη νύχτα. Μήπως λοιπόν είσαι κι εσύ στ’ αλήθεια φοβητσιάρης;»
Ο Άρης ξύθηκε ντροπιασμένος στο κεφάλι: «Στην πραγματικότητα, απλώς δεν τολμώ ακόμα να κοιμηθώ μόνος.»
«Γι’ αυτό με συνάντησες! Ίσως μπορώ να σε βοηθήσω να κοιμηθείς με το χνουχουρητό μου.»
«Τότε θα σε φωνάζω Χνουχουρή!» Ο Άρης ξαφνικά ένιωσε μια προσμονή.
Έτσι, ο Χνουχουρής και ο Άρης μιλούσαν ο ένας στον άλλον. Ο Χνουχουρής τού έλεγε ιστορίες από το χωριό των τεράτων, και ο Άρης τού μιλούσε για τις μέρες πριν μετακομίσει στη γιαγιά του.
Η νύχτα προχωρούσε. Πού και πού ακούγονταν από το σπίτι «χιχιχαχά» και «χνουχουρού»… Όταν πλησίαζε να ξημερώσει, ο Άρης χασμουρήθηκε μεγάλο.
Ο Άρης είχε πολύ καιρό να μιλήσει τόσο πολύ. Εκείνη τη στιγμή ένιωθε ενθουσιασμένος και κάπως απίστευτο: «Έκανα φίλο; Έκανα φίλο ένα τέρας!»
Στην πραγματικότητα, δεν ήταν μόνο ο Άρης. Πολλά παιδιά στον μικρό τόπο είχαν κάνει φίλο ένα τέρας —
Η σιωπηλή Μαΐα έγινε φίλη με τον Φλυαρούλη, το τέρας με τα τρία στόματα.
Η Μελίνα, που δεν ήθελε να βγαίνει από το σπίτι, γνώρισε τον Πολυπόδη, που δεν σταματούσε ποτέ να κινείται.
Ο Άκης, που φοβόταν τους δυνατούς θορύβους, γνώρισε τον Βροντερή, το τέρας με τη μεγάλη φωνή.
Η Σία από την ανατολική άκρη του τόπου γνώρισε τον Σκιανό, τον Ουράνη, τον Γίγαντα…
Μα υπήρχε ένα πρόβλημα που κανείς δεν είχε καταλάβει — πώς εξαφανίστηκαν όλα αυτά τα τέρατα μόλις γνωρίστηκαν καλά; Ο Άρης κοίταξε τον ξεραμένο «καρπό του φόβου» που τού είχε αφήσει ο Χνουχουρής και σκέφτηκε: ίσως ο Χνουχουρής να ξανάρθε αργότερα, απλώς εκείνος δεν μπορούσε πια να τον δει.
Ο Χνουχουρής τού είχε πει — μόνο οι φοβητσιάρηδες μπορούν να τον δουν. Και ο Άρης τώρα πια ήταν ένα ατρόμητο αγόρι.
Τώρα, το να κοιμάται μόνος ήταν τόσο απλό όσο να ανοιγοκλείσεις τα μάτια. Το ίδιο και το να κάνεις φίλους — αφού ο Άρης έγινε γενναίος, όλα τα παιδιά του τόπου έγιναν καλοί του φίλοι.
Ο Χνουχουρής και τα άλλα τέρατα σίγουρα πήγαν να γνωρίσουν κι άλλους φίλους.
Τους έχεις δει ποτέ; Έκανες κι εσύ φίλο ένα τέρας;
Καληνύχτα Παραμύθια