«Ει, ξύπνα! Γρήγορα, ξύπνα!»
Ο Ντίντιν άκουσε μια βιαστική φωνή να τον φωνάζει. Μισοάνοιξε τα μάτια του και είδε πολλούς ανθρώπους να στέκονται δίπλα στο κρεβάτι του. «Ποιοι είστε εσείς;»
«Είμαστε οι κάτοικοι της Πολιτείας του Παραμυθιού», είπε ο μάγος και προχώρησε μπροστά. «Εσύ είσαι! Μας αφήνεις συχνά νηστικούς και καταστρέφεις τα σπίτια μας. Σου λέμε μεγάλο παράπονο!» Οι κάτοικοι μαζεύτηκαν γύρω του. Άλλοι έβαλαν τα χέρια στη μέση. Άλλοι χτυπούσαν τα πόδια τους στο πάτωμα. Κι άλλοι κουνούσαν τις γροθιές τους.
Ο Ντίντιν μουρμούρισε: «Μα δεν σας ξέρω!»
«Σε κάθε βιβλίο ζουν πολλοί κάτοικοι. Όταν ένα παιδί διαβάζει προσεκτικά, οι κάτοικοι παίρνουν από τη γιαγιά Λέξη νομίσματα ανάγνωσης», είπε ο μάγος.
«Νομίσματα ανάγνωσης; Τι είναι αυτό;» Ο Ντίντιν ένιωσε περιέργεια.
Ο μάγος έβγαλε ένα χρυσό νόμισμα ανάγνωσης και εξήγησε: «Μπορείς να το ανταλλάξεις με νόστιμα πράγματα, όπως ψωμί σοφίας, χάμπουργκερ γνώσης, σοκολάτα σκέψης και καραμέλες φαντασίας!»
«Ουάου, ακούγεται υπέροχο!» Ο Ντίντιν ενθουσιάστηκε.
Ο μάγος είπε θυμωμένος: «Μα διαβάζεις πολύ λίγο. Κάθε μέρα πεινάμε και η κοιλιά μας γουργουρίζει!»
«Το να πεινάμε είναι το λιγότερο. Έκανες και κάτι πολύ χειρότερο!» είπε θυμωμένος ο διευθυντής του τσίρκου. «Τον περασμένο μήνα, όταν διάβαζες, έκοψες όλους τους ηθοποιούς του τσίρκου από το βιβλίο. Χωρίς αυτούς, δεν μπορούμε να κάνουμε τις ακροβασίες!»
Ο Ντίντιν είπε με δυσκολία: «Εγώ… εγώ νόμιζα πως ήταν όμορφοι…»
«Όμορφοι ή όχι, δεν κόβεις έτσι!» Ο διευθυντής του τσίρκου χτυπούσε το πόδι του θυμωμένος. «Τώρα που δεν έχουμε ηθοποιούς, δεν έρχεται κανείς επισκέπτης!»
«Την περασμένη εβδομάδα, κοιμήθηκες πάνω στο βιβλίο και το σάλιο σου έσταζε παντού στην γκαλερί μου!» είπε θυμωμένος ο ζωγράφος. «Ήταν πίνακες που ζωγράφιζα με κόπο δέκα χρόνια!»
Ο Ντίντιν είπε τρέμοντας: «Μήπως… μήπως να τους σκουπίσεις με ένα πανί; Ή με ένα πιστολάκι μαλλιών;»
«Τώρα ό,τι κι αν πεις είναι αργά!» Ο ζωγράφος αναστέναξε. «Δεν μπορώ πια να ζωγραφίσω τόσο ωραία έργα.»
«Χθες, έκανες ζημιές στο κομμωτήριο και παραλίγο να χάσω τη δουλειά μου!» είπε θυμωμένος ο κομμωτής. «Έβαψες τα μαλλιά ενός αγοριού μοβ, και έφυγε κλαίγοντας από το κομμωτήριο. Έκοψες την μακριά πλεξούδα ενός κοριτσιού, και ήταν τόσο λυπημένη που δεν τολμούσε να βγει από το σπίτι για μέρες. Και το χειρότερο, έκανες τα μαλλιά ενός παππού σαν βόμβα, και παραλίγο να μην αναγνωρίσει τον εαυτό του!»
Ο Ντίντιν χαμήλωσε ντροπιασμένος το κεφάλι και είπε διστακτικά: «Εγώ… εγώ τότε απλώς νόμιζα πως ήταν αστείο να τα ζωγραφίζω. Δεν ήθελα να βλάψω κανέναν.»
«Έτρωγες μπισκότα ενώ διάβαζες, και τα ψίχουλα έκαναν δεκάδες τρύπες στη στέγη του σπιτιού μου!»
«Και ζωγράφισες μια βαριά βόμβα στο αεροδρόμιο, και όλοι τρόμαξαν και έτρεχαν παντού! Ξέρεις πόσο επικίνδυνο ήταν αυτό;»
«Και έβγαλες όλα τα φανάρια από την Πολιτεία του Παραμυθιού, και η κυκλοφορία έγινε χάος!»
Όλοι μαζί παραπονιούνταν: «Ντίντιν, ξέρεις πόσα προβλήματα μας δημιούργησες;»
«Αυτό είναι το συμβόλαιο της Πολιτείας του Παραμυθιού. Αν το υπογράψεις, σημαίνει πως θα προσέχεις την Πολιτεία του Παραμυθιού και δεν θα κάνεις άλλες ζημιές!» είπε σοβαρά ο μάγος. «Αν ξανακάνεις λάθος, θα σε βάλουμε στη μαύρη λίστα και δεν θα σου επιτρέψουμε ποτέ ξανά να μπεις στην Πολιτεία του Παραμυθιού.»
Ο Ντίντιν κοίταξε το συμβόλαιο γεμάτο πυκνά γράμματα. Θυμήθηκε όσα είχε κάνει, χαμήλωσε το κεφάλι και είπε σιγά: «Συγγνώμη, δεν ήξερα πως είχα προκαλέσει τόσες ζημιές. Πριν απλώς νόμιζα πως αυτές οι πράξεις ήταν αστείες, δεν είχα καταλάβει τις συνέπειες. Υπόσχομαι πως δεν θα ξανακάνω τίποτα που να καταστρέφει την Πολιτεία του Παραμυθιού!»
Και έτσι, υπέγραψε με προσοχή το όνομά του στο συμβόλαιο.
Καληνύχτα Παραμύθια