Ένα μικρό ποντικάκι απολάμβανε την ησυχία της νύχτας. Ξαφνικά, μύρισε μια μυρωδιά αλεπούς, κι ύστερα ακούστηκε ένας θόρυβος.
«Χε χε, τώρα θα σε πιάσω!» είπε η αλεπού γεμάτη σιγουριά. Μα το ποντικάκι χώθηκε αμέσως πίσω από ένα παραθυράκι που οδηγούσε στο υπόγειο και σε μια στιγμή είχε εξαφανιστεί.
«Ει, περίμενε!» Η αλεπού μουρμούρισε θυμωμένη και στριμώχτηκε με δύναμη στο παραθυράκι. Μετά πήδηξε κι εκείνη στο υπόγειο, πέρασε πάνω από κάσες, διάσχισε ράφια, χώθηκε σε έναν στενό διάδρομο, και…
Και βγήκε σε ένα παράξενο μέρος. Επιτέλους, βγήκε από τον διάδρομο.
«Ε; Πού πήγε το ποντικάκι;» μουρμούρισε εκνευρισμένη η αλεπού. Μύρισε εδώ, μύρισε εκεί. Ο αέρας μύριζε παντού χαρτί και ανθρώπους.
«Α, να το!» Το ποντικάκι έστριβε γρήγορα γύρω από ένα ράφι, και με μια κίνηση η αλεπού όρμησε πίσω του.
Ξαφνικά, το ποντικάκι σταμάτησε. Έκανε «σςς» και ψιθύρισε: «Ει, ήρθαμε σε ένα πολύ ιδιαίτερο μέρος. Σςς! Εδώ δεν επιτρέπεται να βγάλει κανείς ούτε έναν ήχο. Εσύ κάνεις πάρα πολύ φασαρία!»
«Ποντικάκι, σε μια στιγμή θα σε δαγκώσω. Είσαι δική μου.» μουρμούρισε η αλεπού.
«Τι λες! Εδώ δεν υπάρχει τίποτα που να είναι δικό σου!» Το ποντικάκι έβαλε τα γέλια. «Ξέρεις, όλοι εδώ έρχονται μόνο για να δανειστούν πράγματα. Κι εγώ, φυσικά, δεν είμαι δική σου. Σου λέω, εδώ δεν είναι τόπος για κυνήγι. Εδώ είναι βιβλιοθήκη! Σε παρακαλώ.»
«Τι… τι, βιβλιοθήκη; Τι είναι αυτό;» ρώτησε η αλεπού.
«Μα τι λες, βιβλιοθήκη!»
Η αλεπού κοίταξε γύρω της: «Ει, ποντικάκι, τι πράγμα είναι η βιβλιοθήκη;»
Το ποντικάκι απάντησε: «Εδώ υπάρχουν πάρα πολλά βιβλία, και οι άνθρωποι τα δανείζονται για να τα διαβάσουν. Τα βιβλία μάς κάνουν να ζούμε πολλές εμπειρίες, να μαθαίνουμε πολλά πράγματα, και να καταλαβαίνουμε τις σκέψεις των άλλων!»
Το ποντικάκι πήρε ένα βιβλίο και το άνοιξε για να το δει η αλεπού.
«Κοίτα, από εδώ μπορείς να καταλάβεις τις σκέψεις των άλλων.»
Το βιβλίο έλεγε για έναν γέρο που ζούσε με μια γάτα, και είχαν κι ένα κοπάδι κότες. Μια αλεπού πήγαινε πάντα και τους έκανε ζημιές.
Η βιβλιοθήκη ησύχασε αμέσως. Ξαφνικά η αλεπού έκλεισε το βιβλίο: «Κότες!» αναστέναξε. «Κάτι τέτοιο έχω ζήσει κι εγώ.» Το ποντικάκι έγνεψε δίπλα της. Βλέποντας την αλεπού έτσι, ένιωσε πιο άνετα. «Κυρία αλεπού, το βιβλίο τελείωσε, πρέπει να το βάλεις πίσω», του θύμισε το ποντικάκι. Μα εκείνη τη στιγμή η αλεπού είχε κιόλας φύγει.
Το επόμενο βράδυ, η αλεπού ήρθε πάλι στη βιβλιοθήκη.
«Ποντικάκι, θέλω να δανειστώ το βιβλίο που διάβασα χθες. Και πρέπει να έρθεις κι εσύ μαζί μου, να μου διαβάσεις την ιστορία. Δεν ξέρω καλά γράμματα.»
Το ποντικάκι κούνησε το κεφάλι: «Δεν έχω χρόνο. Μόλις βρήκα ένα καταπληκτικό βιβλίο και πρέπει να το διαβάσω τώρα! Εκεί πέρα είναι η γωνιά με τα CD. Ίσως βρεις βιβλία με CD και τ' ακούσεις.»
Η αλεπού στάθηκε τυχερή. Βρήκε αυτό που ήθελε.
«Ει, κυρία αλεπού, μπορείς να δανειστείς το βιβλίο και το CD, μα όταν τα επιστρέψεις πρέπει να είναι σε καλή κατάσταση. Μην τα μασήσεις! Τώρα χρειάζεσαι και μια κάρτα δανεισμού και…»
Το ποντικάκι τής τα έλεγε, μα η αλεπού δεν άκουσε καν μέχρι το τέλος. Πήρε βιαστικά τα πράγματα και έφυγε. Τρία βράδια πέρασαν, και η αλεπού γύρισε πάλι.
Αυτή τη φορά, η αλεπού έφερε και μια κότα. «Τι ανόητη που είσαι! Σε είχα στο στόμα μου και με ρωτούσες αν ξέρω πόσο επικίνδυνα είναι τα κόκαλα της κότας. Λες και τα κόκαλα της κότας μπορούν να βλάψουν τον λαιμό και το στομάχι μιας αλεπούς!»
«Κυρία αλεπού!» φώναξε δυνατά το ποντικάκι. «Γρήγορα, κοίτα την εγκυκλοπαίδεια!» Το ποντικάκι τής έφερε ένα βιβλίο.
Η κότα ήταν στο στόμα της αλεπούς. Δεν μπορούσε σχεδόν να ανασάνει. Μα υπάκουα διάβασε στην αλεπού την «Εγκυκλοπαίδεια των Ζώων». Ύστερα η αλεπού άρχισε να διαβάζει τη μια εγκυκλοπαίδεια μετά την άλλη — για ζώα, για την εκτροφή πουλερικών, βιβλία μαγειρικής, και κάθε λογής βιβλία με ιστορίες.
Διάβαζε και διάβαζε, ώσπου κάποια στιγμή η αλεπού αποκοιμήθηκε. Η κότα στην αγκαλιά της αποκοιμήθηκε κι εκείνη. Μόνο το ποντικάκι διάβαζε και διάβαζε και διάβαζε.
Όταν ανέτειλε ο ήλιος, η πόρτα της βιβλιοθήκης άνοιξε και μπήκαν άνθρωποι. Το ποντικάκι ξύπνησε την κότα, η κότα ξύπνησε την αλεπού. Κι ενώ ετοιμάζονταν να γλιστρήσουν έξω, η κότα είδε τον αφέντη της, τον κύριο αγρότη. Έκλεισε το μάτι στην αλεπού και ψιθύρισε: «Αν κακαρίσω τώρα, θα τρομάξεις μέχρι θανάτου!»
Η αλεπού άκουσε και άρχισε να τρέμει. Μετά μισόκλεισε τα μάτια, κοίταξε καλά και είπε: «Ει, κοίτα καλά τι βιβλίο δανείστηκε ο αγρότης.»
Αυτή τη φορά τρόμαξε η κότα, γιατί ο κύριος αγρότης κρατούσε το βιβλίο «Εκατό τρόποι μαγειρέματος κότας». Η αλεπού συνέχισε: «Ξέρεις, από το κοτέτσι έσκαψα μια τρύπα διαφυγής. Εσύ πάρε γρήγορα τα βιβλία που θέλω να διαβάσω και έλα μαζί μου.»
Η κότα έγνεψε βιαστικά. Διάλεξαν γρήγορα το ένα ενδιαφέρον βιβλίο μετά το άλλο.
«Αρκετά, αρκετά!» φώναξε το ποντικάκι. «Θυμηθείτε, δεν μπορείτε να δανειστείτε πάνω από δέκα βιβλία κάθε φορά. Και να τα επιστρέψετε στην ώρα σας!» Πριν καν τελειώσει, τα βιβλία, η αλεπού και η κότα είχαν εξαφανιστεί.
Καληνύχτα Παραμύθια