Ο Ασιάν, το ελαφάκι, έψαξε πολλή ώρα για να βρει την Αζού, το κουνελάκι. Η Αζού καθόταν δίπλα σε ένα μικρό ποτάμι. Οι λαμπερές ανταύγειες του νερού έπεφταν στα μάγουλά της.
«Αζού, η θέα εδώ είναι όμορφη, έτσι δεν είναι;» Ο Ασιάν κάθισε δίπλα της. Η Αζού δεν μίλησε. Έγνεψε μόνο.
Ο Ασιάν κοίταξε το ποτάμι όπως κι εκείνη. «Ακόμα στεναχωριέσαι για τον αγώνα δρόμου το πρωί;» Η Αζού κούνησε το κεφάλι, μα κρατιόταν να μην κλάψει.
«Αν θέλεις να κλάψεις, κλάψε.» Ο Ασιάν της χτύπησε απαλά τον ώμο.
«Ασιάν, όλοι νομίζουν πως είμαι άχρηστη;» ρώτησε η Αζού κλαίγοντας.
Ο Ασιάν γύρισε και την κοίταξε. «Εννοείς επειδή τρέχεις πιο αργά από τη Μανμάν;»
Η Αζού κοίταξε λυπημένη το φεγγάρι στο νερό, μα κούνησε πάλι το κεφάλι. «Δεν είναι επειδή τρέχω πιο αργά από τη Μανμάν.»
Ο Ασιάν έμεινε σιωπηλός για πολλή ώρα. Καθόταν απλώς δίπλα στην Αζού. Ούτε εκείνος ήξερε πώς να την παρηγορήσει. Θυμόταν τι είχε γίνει το πρωί.
«Έλα! Έλα!» «Τρέξε πιο γρήγορα! Τρέξε πιο γρήγορα!» «Αζού, τρέξε!» «Μανμάν, έλα! Είσαι γρήγορη!»
Βαθιά στο δάσος, ένας θόρυβος από φωνές και ζητωκραυγές. Πολλά ζωάκια είχαν μαζευτεί γύρω από έναν στίβο.
Στον στίβο, η Αζού και η χελώνα Μανμάν έτρεχαν.
Στο τέλος, η Μανμάν έτρεχε όλο και πιο γρήγορα, ενώ η Αζού όλο και πιο αργά. Η Μανμάν έφτασε πρώτη στη γραμμή τερματισμού. Η Αζού συνέχισε με πείσμα και τερμάτισε λίγα βήματα πίσω της. Όλοι περικύκλωσαν τη νικήτρια Μανμάν και έφυγαν. Μόνο μερικά κοροϊδευτικά σχόλια έμειναν στ’ αυτιά της Αζού.
«Και λέγεται ότι είναι από οικογένεια δρομέων!»
«Μα είναι δυνατόν! Δεν μπόρεσε να νικήσει ούτε τη χελώνα, τη χελώνα που τρέχει πιο αργά απ’ όλες!»
«Τι ντροπή!»
Η Μανμάν γύρισε και κοίταξε την Αζού. Κάτι της φαινόταν παράξενο. Μα γρήγορα οι επευφημίες των άλλων έδιωξαν αυτή την παράξενη σκέψη. Επιτέλους, δεν ήταν πια εκείνος που έτρεχε πιο αργά απ’ όλους.
Η Αζού στεκόταν στη γραμμή τερματισμού, κοιτάζοντας το άδειο δάσος. Κρατιόταν να μη χυθούν τα δάκρυά της. Ο Ασιάν στεκόταν πίσω της, σιωπηλός, δίπλα της.
Ο ήλιος διέσχιζε σιγά σιγά τον ουρανό, χαράζοντας ένα διάφανο τόξο. Η μαμά της Αζού ήρθε και την πήρε. Ο Ασιάν γύρισε κι εκείνος στο σπίτι.
Μετά το βραδινό φαγητό, ο Ασιάν άκουσε πως η Αζού είχε εξαφανιστεί. Όλοι χωρίστηκαν για να την ψάξουν. Έψαχναν πολλή ώρα. Το φεγγάρι ήταν πια στο κέντρο του ουρανού, όταν ο Ασιάν τη βρήκε.
«Η μαμά είπε κι εκείνη πως είμαι ανόητη. Είπε πώς μπόρεσα να τρέξω τόσο αργά! Μα είμαι κουνέλι!» Η Αζού, που ως τώρα έμενε σιωπηλή, έσπασε τη σιωπή. Σαν πετραδάκι που πέφτει στο νερό με «πλατς».
Ο Ασιάν άκουσε και στεναχωρήθηκε κι εκείνος. Σκέφτηκε πολλή ώρα και είπε μόνο: «Μην είσαι λυπημένη.»
«Προσπαθώ να μην είμαι λυπημένη, μα είμαι ακόμα λυπημένη!» Το φεγγαρόφωτο έπεφτε κρύο, τόσο κρύο όσο και τα δάκρυα της Αζού.
«Ασιάν, έχεις καμιά ιδέα;» Η Αζού σταμάτησε σιγά σιγά να κλαίει.
Ο Ασιάν ξύθηκε στο κεφάλι. «Συγγνώμη, Αζού. Ούτε εγώ έχω ιδέα. Μήπως να τρέχουμε μαζί κάθε μέρα;»
Η Αζού κούνησε το κεφάλι. «Δεν χρειάζεται. Δεν τρέχω κάθε μέρα; Μα είμαι ακόμα το κουνέλι που τρέχει πιο αργά απ’ όλα.» Κούνησε πάλι το κεφάλι με δύναμη. «Ας πάμε σπίτι!» Τράβηξε τον Ασιάν και σηκώθηκε.
Ο Ασιάν και η Αζού περπατούσαν δίπλα δίπλα στον δρόμο, πατώντας πάνω στο φεγγαρόφωτο. Ο Ασιάν έκανε πως δεν άκουγε το σιγανό κλάμα της Αζού. Σκέφτηκε λίγο και είπε: «Αζού, μπορείς αύριο να έρθεις στη βιβλιοθήκη να μου διαβάσεις ένα βιβλίο;» Η Αζού σκούπισε κρυφά τα δάκρυά της και έγνεψε.
Τις επόμενες μέρες, η Αζού πήγαινε κάθε μέρα στη βιβλιοθήκη και διάβαζε μαζί με τον Ασιάν. Μετά από μια βδομάδα περίπου, η Αζού καθόταν κάτω από ένα μεγάλο δέντρο κρατώντας ένα βιβλίο. Ο Ασιάν ήρθε και ρώτησε: «Αζού, γιατί δεν ήρθες στη βιβλιοθήκη; Κρύφτηκες εδώ να διαβάσεις;» Η Αζού κοίταξε βιαστικά γύρω της. Μόλις είδε πως ήταν μόνο ο Ασιάν, μίλησε: «Η μαμά λέει πως, αφού δεν τρέχω γρήγορα, πρέπει να εξασκούμαι στο τρέξιμο και δεν πρέπει να χάνω τον χρόνο μου στη βιβλιοθήκη. Το τρέξιμο είναι το πιο σημαντικό πράγμα για την οικογένεια των κουνελιών.»
Η καμηλοπάρδαλη η Αφέι βγήκε από κάπου. «Μπορούμε να τρέχουμε μαζί σου!»
«Μα δεν μου αρέσει να τρέχω.» Η Αζού χαμήλωσε το κεφάλι. «Μου αρέσει να διαβάζω. Μα η μαμά λέει πως πρέπει να είμαι ένα κουνέλι που τρέχει γρήγορα.»
Το φεγγαρόφωτο έμενε σιωπηλό για πολλή ώρα. Ο αέρας φυσούσε και το μεγάλο δέντρο θρόιζε δυνατά.
«Σας ευχαριστώ.» Η Αζού έδωσε το βιβλίο στον Ασιάν. «Ασιάν, μπορείς να μου το επιστρέψεις;» Ο Ασιάν έγνεψε. «Αφέι, ίσως χρειάζομαι πραγματικά τη βοήθειά σου.» Η Αφέι έγνεψε με δύναμη.
Ο μηνιαίος αγώνας δρόμου άρχισε πάλι.
Η Αζού και η Μανμάν στάθηκαν στη γραμμή εκκίνησης. Οι φωνές και οι ζητωκραυγές ακούγονταν η μία μετά την άλλη. Μα η Αζού έμοιαζε να μην ακούει και να μη βλέπει τίποτα. Έβλεπε μόνο τη μαμά της στο τέλος του στίβου.
Το πιστόλι εκκίνησης ακούστηκε! Η Αζού όρμησε μπροστά, μα ήταν ένα βήμα πίσω από τη Μανμάν. Είδε την προσμονή της μαμάς να γίνεται ξαφνικά απογοήτευση. Η Αζού έτρεχε μπροστά, πάντα ένα βήμα πίσω από τη Μανμάν. Έβλεπε το πρόσωπο της μαμάς, που έμοιαζε να λέει: «Ένα βήμα! Ένα βήμα! Βάλε δύναμη και πέρασέ τον!»
Η Αζού συνέχισε να τρέχει. Η Μανμάν έτρεχε κι εκείνη. Η Μανμάν πέρασε τη γραμμή. Νίκησε! Η Αζού πέρασε αμέσως μετά. Η μαμά δεν κοίταξε πια την Αζού. Μόνο τα χείλη της κουνήθηκαν χωρίς ήχο. Αν και χωρίς ήχο, η Αζού κατάλαβε.
«Ούτε μια χελώνα δεν μπόρεσες να νικήσεις!»
Ήταν σαν να έπεσε πάνω στην Αζού ένα κύμα. Της έκλεισε το στόμα και τη μύτη. Η Αζού έμεινε ακίνητη για πολλή ώρα, ώσπου όλες οι φωνές χάθηκαν. Η Αφέι και ο Ασιάν στέκονταν πίσω από το μεγάλο δέντρο, σιωπηλοί, δίπλα της.
Το φεγγαρόφωτο ήταν πυκνό, σαν τη σιωπηλή λύπη της Αζού.
Η Μανμάν στάθηκε κάποια στιγμή δίπλα στην Αφέι. Κοίταξε την Αζού, ύστερα το μετάλλιο στον λαιμό της. Κοίταξε πέρα δώθε, σαν να πήρε μια απόφαση, και είπε: «Στην πραγματικότητα, η Αζού τρέχει γρήγορα.»
Η Αφέι δεν ξαφνιάστηκε. Ούτε μίλησε. Ο Ασιάν γύρισε κατάπληκτος και ρώτησε τη Μανμάν: «Τι εννοείς;»
«Μανμάν, μην το πεις.» Η Αζού διέκοψε τη Μανμάν που πήγε να μιλήσει.
Η Μανμάν χάιδεψε το μετάλλιο και κοίταξε την Αζού χαμογελώντας: «Αζού, ξέρω πως το έκανες για να μη με κοροϊδεύουν. Μα δεν έφταιγες εσύ! Δεν μπορώ να σε αφήσω να σε φωνάζουν “το κουνέλι που δεν νίκησε ούτε τη χελώνα”.»
Ο Ασιάν είχε χαθεί. Η Μανμάν συνέχισε: «Αφέι, εσύ τρέχεις συχνά με την Αζού. Πες σε όλους όσα ξέρεις!» Η Μανμάν κοίταξε πίσω από την Αζού. Εκεί ήταν η μαμά της Αζού, ο θείος Ελέφαντας, η Αφέι, οι γονείς του Ασιάν και πολλοί άλλοι.
Η Αφέι ξύθηκε στο κεφάλι, λίγο ντροπιασμένη: «Εγώ αργώ να καταλάβω, στις εξετάσεις μένω πάντα πίσω. Η Αζού με βοηθάει συχνά, μου μαθαίνει λέξεις που δεν ξέρω και μαθηματικά που δεν καταλαβαίνω.»
Η Μανμάν βιαζόταν. Έσπρωξε απαλά την Αφέι: «Πες για το τρέξιμο! Η Αζού τρέχει γρήγορα;» Η Αζού γύρισε απότομα, μα πριν προλάβει να μιλήσει, άκουσε την Αφέι και τη Μανμάν να λένε μαζί:
«Η Αζού τρέχει γρήγορα!»
«Πολύ πιο γρήγορα από μένα!» πρόσθεσε η Μανμάν.
Η Μανμάν έβγαλε με δυσκολία το μετάλλιο και το έδωσε στην Αζού. Η Αζού δεν το πήρε. Η μαμά της Αζού κοίταζε με το στόμα ανοιχτό την Αζού που ήταν ακόμα λυπημένη.
«Η Αζού είναι καλή. Ήξερε πως, αν έτρεχα τελευταία, θα με κοροϊδεύουν, γι’ αυτό έτρεχε επίτηδες πιο αργά. Στην πραγματικότητα η Αζού τρέχει πιο γρήγορα από μένα. Εξασκείται κάθε μέρα! Μόνο που η Αζού έτρεχε πάντα σε απόμερα μέρη, και κανείς δεν το ήξερε.» Η Μανμάν έβαλε το μετάλλιο στο χέρι της Αζού και τα είπε όλα με μια ανάσα. «Κι εγώ το ανακάλυψα κατά τύχη. Μια μέρα περπατούσα στο δάσος και χωρίς να το καταλάβω είχα πάει μακριά. Είδα την Αζού να τρέχει, και έτρεχε πολύ πιο γρήγορα από μένα!»
Όλοι έμειναν με το στόμα ανοιχτό. Κοίταζαν την Αζού κατάπληκτοι.
«Αζού, σ’ ευχαριστώ. Αν δεν με άφηνες να κερδίζω τόσο καιρό, ίσως να ένιωθα πάντα κατώτερη. Σ’ ευχαριστώ. Και σ’ ευχαριστώ που μου έδωσες το κουράγιο να παραδεχτώ πως δεν τρέχω γρήγορα.» Η Μανμάν κρατούσε το χέρι της Αζού.
Τα μάγουλα της Αζού είχαν γίνει κόκκινα: «Εγώ δεν… δεν το έκανα για να με ευχαριστήσεις. Απλώς…»
«Απλώς σου αρέσει να βοηθάς τους άλλους χωρίς να θέλεις ανταλλάγματα», είπε ο Ασιάν. «Γι’ αυτό όλοι σ’ αγαπούν.»
«Ναι, παιδιά. Είστε όλοι υπέροχοι! Ο Ασιάν και η Αφέι που βοηθούν με όλη τους την καρδιά, η Μανμάν που βρήκε το κουράγιο να παραδεχτεί πως δεν τρέχει γρήγορα, και η καλή Αζού. Τόσο καλά παιδιά, ακόμα κι αν έχουν ελαττώματα, δεν πειράζει. Εξάλλου, πρέπει οπωσδήποτε ένα κουνέλι να τρέχει γρήγορα;» είπε γελώντας ο θείος Ελέφαντας. «Πρέπει να βλέπουμε το παιδί ολόκληρο, όχι μόνο μια πλευρά του. Είστε όλοι καλά παιδιά.»
«Αζού, συγγνώμη. Ο Ασιάν έχει δίκιο. Είσαι ένα καλό παιδί, γι’ αυτό μπορείς να φέρεσαι με καλοσύνη στους άλλους. Αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό από το να τρέχεις γρήγορα!» Η μαμά του κουνελιού πλησίασε και αγκάλιασε την Αζού.
«Μαμά, δεν με περιφρονείς πια που τρέχω αργά;» Τα δάκρυα της Αζού, που είχαν σταματήσει, κύλησαν πάλι.
«Συγγνώμη, συγγνώμη, έφταιγα εγώ πριν.» Η μαμά της Αζού την αγκάλιαζε και ζητούσε συγγνώμη ξανά και ξανά. «Έφταιγα που έβλεπα μόνο τα ελαττώματά σου και δεν έβλεπα πως είσαι ένα απίστευτα καλό παιδί. Δεν έπρεπε να αποφασίζω τι σου αρέσει και τι σου ταιριάζει με βάση το τι είδος ζώου είσαι.»
«Ναι, θεία. Η Αζού είναι πολύ καλή. Πριν δεν μου άρεσε να διαβάζω, μα η Αζού ήταν δίπλα μου και άρχισα να αγαπώ το διάβασμα.» Ο Ασιάν ξύθηκε ντροπιασμένος στο κεφάλι.
«Ναι! Η Αζού μας διαβάζει συχνά βιβλία. Είναι πολύ προσεκτική, δεν κάνει ποτέ λάθος. Όλοι μας αρέσει να μας διαβάζει η Αζού.» Η Αφέι ήταν περήφανη, σαν να διάβαζε εκείνη.
«Μα πραγματικά δεν τρέχω γρήγορα για κουνέλι!» Στα μάτια της Αζού υπήρχαν ακόμα δάκρυα. Πήρε την απόφαση να πει αυτό που ένιωθε: «Και δεν μου αρέσει να τρέχω. Απλώς δεν ήθελα να απογοητεύσω τη μαμά, γι’ αυτό εξασκούμουν συνέχεια.»
«Το να τρέχεις γρήγορα ή αργά δεν έχει σημασία. Επειδή είσαι καλή, είσαι το παιδί που τρέχει πιο γρήγορα. Όχι, δεν έχει σχέση με το αν τρέχεις γρήγορα ή αργά.» Τα μάτια της μαμάς της Αζού ήταν γεμάτα λύπη. «Πριν έφταιγα εγώ. Δεν έπρεπε να βλέπω μόνο το τρέξιμο. Έπρεπε να βλέπω όλο το παιδί μου, να βλέπω πως αγαπάς το διάβασμα, πως είσαι γεμάτη αγάπη για όλους. Αζού, μπορείς να με συγχωρέσεις;»
Τα μάτια της Αζού γέμισαν δάκρυα. Έγνεψε με δύναμη.
«Αζού, συγγνώμη. Δεν έπρεπε να σου μιλήσουμε έτσι.» «Αζού, συγγνώμη.» «Συγγνώμη.» Τα ζωάκια ζητούσαν συγγνώμη από την Αζού το ένα μετά το άλλο.
Η μαμά της Αζού και οι άλλοι μεγάλοι χαμογέλασαν: «Είστε όλοι καλά παιδιά. Πηγαίνετε να κάνετε αυτό που αγαπάτε.»
Η Αφέι έκλεισε το μάτι, ο Ασιάν γέλασε, η Αζού γέλασε. Όλοι γέλασαν. Το γέλιο πέρασε από τις κορφές, τα σύννεφα και έφτασε πολύ μακριά.
Η Αζού φώναξε προς το φαράγγι: «Δεν πειράζει αν δεν τρέχεις γρήγορα, ακόμα κι αν είσαι κουνέλι.»
Το βουνό απέναντι λουζόταν στο φως του ήλιου, χρυσό και λαμπερό, και ο αέρας το κουνούσε σαν να γελούσε κι εκείνο μαζί με όλους.
Καληνύχτα Παραμύθια