Σύντομη περιγραφή της ιστορίας:
Ξαφνικά πλημμύρισε το δάσος. Ένας γίγαντας έκανε μπάνιο στη μεγάλη λιμνούλα και το νερό ξεχείλιζε. Οι κάτοικοι προσπάθησαν να τον διώξουν, μάταια. Τότε τον λυπήθηκαν και τον έπλυναν με ένα λάστιχο. Εκείνος χάρηκε και τους έβαλε σε μικρές ξύλινες λεκάνες: «Ας κάνουμε μπάνιο μαζί!» Πριν μπει στη λιμνούλα, έβγαλε πρώτα λίγο νερό. Το νερό ήταν όσο έπρεπε και δεν ξεχείλισε. Οι κάτοικοι γέλασαν: «Δεν χρειάζεται να μετακομίσουμε!»
————
«Πλημμύρα! Πλημμύρα!» Οι κάτοικοι βγήκαν τρέχοντας από τα σπίτια τους. Άλλοι ανέβηκαν στις στέγες. Άλλοι σκαρφάλωσαν στα δέντρα. Άλλοι έτρεξαν προς το βουνό.
Όταν όλοι ήταν ασφαλείς, θυμήθηκαν ένα πρόβλημα: «Γύρω από το δάσος δεν έχει ποτάμι. Πώς πλημμύρισε;»
«Κοιτάξτε! Το νερό ξεχειλίζει από τη μεγάλη λιμνούλα!» φώναξε η κυρία Σκίουρος.
Όλοι κοίταξαν προς τα εκεί και έμειναν με το στόμα ανοιχτό — μέσα στη μεγάλη λιμνούλα καθόταν ένας γίγαντας! Έκανε μπάνιο με την ησυχία του. Έπαιρνε νερό με το ένα χέρι, το πέταγε με το άλλο, και το νερό ξεχείλιζε παντού…
Οι κάτοικοι φώναξαν θυμωμένοι στον γίγαντα: «Θα μας πληρώσεις για τα σπίτια μας!»
Μα τα αυτιά του γίγαντα ήταν σαν βουλωμένα. Δεν τους έδινε καμία σημασία.
«Αν μείνει εδώ, πώς θα ζήσουμε;» ρώτησε η γιαγιά Τυφλοπόντικας.
«Πρέπει να βρούμε τρόπο να τον διώξουμε!» είπε η κυρία Σκίουρος.
«Μήπως να μεγαλώσουμε τη λιμνούλα; Αν έχει λιγότερο νερό, ίσως ο γίγαντας να μην ξανάρθει!» πρότεινε ο κύριος Ιπποπόταμος.
«Αν μεγαλώσει η λιμνούλα, θα πρέπει να γκρεμίσουμε τα σπίτια μας!» είπε η κυρία Αγριογούρουνο.
«Τότε να τη βαθύνουμε! Αν το νερό είναι βαθύ, ίσως ο γίγαντας να μην ξανάρθει!» πρότεινε το λαγουδάκι.
Οι κάτοικοι κούνησαν όλοι το κεφάλι. Αν το νερό ήταν βαθύ, δεν θα ήταν εύκολο για εκείνους να το χρησιμοποιούν.
«Βρήκα, βρήκα! Να τι θα κάνουμε!» Ο κύριος Ρακούν τους μίλησε ψιθυριστά.
Μια μέρα αργότερα, ο γίγαντας ήρθε πάλι στη μεγάλη λιμνούλα και έμεινε με το στόμα ανοιχτό — η μεγάλη λιμνούλα είχε γίνει ένας μεγάλος λασπότοπος!
Η ιδέα του κυρίου Ρακούν ήταν να οδηγήσει το νερό της λιμνούλας σε μια υπόγεια δεξαμενή!
Μα οι κάτοικοι δεν περίμεναν πως ο γίγαντας θα πατούσε μέσα στον λασπότοπο, θα αλείφονταν με λάσπη από πάνω ως κάτω και θα κυλιόταν μέσα!
«Μήπως ο γίγαντας έχει φαγούρα παντού και γι’ αυτό έρχεται εδώ να πλυθεί;» είπε το λαγουδάκι.
«Φαίνεται καημένος. Μήπως να του δώσουμε λίγο νερό;» είπε ο κύριος Ιπποπόταμος.
Οι κάτοικοι ένιωσαν λύπηση. Έφεραν ένα χοντρό λάστιχο, το σύνδεσαν με την υπόγεια δεξαμενή και το έστρεψαν κατά πάνω του γίγαντα.
Το δυνατό νερό έπεσε πάνω στον γίγαντα. Εκείνος χόρευε από χαρά και η φωνή του βρόντηξε: «Σας ευχαριστώ! Σας ευχαριστώ!»
«Αχ, μόνο που θα πρέπει να φύγουμε εμείς από εδώ!» είπαν με αναστεναγμό οι κάτοικοι, βλέποντας τη μεγάλη λιμνούλα να γεμίζει πάλι νερό.
«Ει, μου κάνατε ένα πολύ ωραίο μπάνιο. Τώρα θα σας κάνω εγώ μπάνιο!» Ο γίγαντας έβγαλε από το σακίδιό του πολλές μικρές ξύλινες λεκάνες. Γέμισε νερό από τη λιμνούλα και τις έστησε μια μια στο έδαφος.
«Το μπάνιο είναι ωραίο! Ελάτε να πλυθείτε κι εσείς!» είπε ο γίγαντας, άπλωσε τα μεγάλα του χέρια και σήκωσε τους κατοίκους έναν έναν, βάζοντάς τους στις μικρές λεκάνες. «Εντάξει, πλυθείτε! Όταν το νερό λερωθεί, θα σας το αλλάξω. Από δω και πέρα, ας κάνουμε μπάνιο μαζί! Εγώ έχω μια μεγάλη μπανιέρα, εσείς έχετε μικρές λεκανίτσες. Πόσο ωραία θα είναι να κάνουμε μπάνιο όλοι μαζί!»
Μετά τα λόγια αυτά, ο γίγαντας μπήκε πάλι στη μεγάλη λιμνούλα. Οι κάτοικοι τρόμαξαν — πάει, θα πλημμυρίσει ξανά!
Μα αυτό που φοβόντουσαν δεν έγινε — γιατί ο γίγαντας είχε βγάλει πρώτα ένα μέρος του νερού για να πλυθούν οι κάτοικοι. Όταν μπήκε στη λιμνούλα, η ποσότητα του νερού ήταν ακριβώς σωστή και δεν ξεχείλισε πια!
Οι κάτοικοι γέλασαν χαρούμενοι: «Χα χα, ωραία είναι να κάνουμε μπάνιο όλοι μαζί! Δεν χρειάζεται να μετακομίσουμε!»
Καληνύχτα Παραμύθια