Στο δάσος ζούσε ένα χαριτωμένο γουρουνάκι. Διαφορετικό από τ’ άλλα ζωάκια, μισούσε περισσότερο απ’ όλα να κοιμάται νωρίς.
Τα πρωινά το γουρουνάκι ήταν πάντα μισοκοιμισμένο. Το κελάηδημα των πουλιών, τα αγριολούλουδα στην άκρη του δρόμου, η μυρωδιά του χορταριού με τη δροσιά — τίποτα δεν το ένιωθε. Γιατί κάθε απαλή νύχτα, δεν ήθελε με τίποτα να κλείσει τα μάτια.
Το γουρουνάκι ένιωθε πως η μέρα ανήκε σε όλους. Σχολείο, παιχνίδι, τρέξιμο με τους φίλους — η μέρα ήταν γεμάτη, μα περνούσε βιαστικά. Μόνο αργά τη νύχτα, όταν όλα ησύχαζαν, ο κόσμος ήταν ολόκληρος δικός του. Έτσι έμενε ξύπνιο μέσα στη νύχτα, απολαμβάνοντας σιγά σιγά τη δική του ήσυχη ώρα.
Η γιαγιά Σελήνη κάθε μέρα καθόταν στην κορυφή του δέντρου και το κοίταζε. Του έλεγε απαλά: «Γουρουνάκι, η νύχτα προχώρησε. Ώρα να κοιμηθείς.»
Μα το γουρουνάκι κουνούσε πάντα το κεφάλι. Του άρεσε να κάθεται στο παράθυρο, να βλέπει τα σύννεφα να περνούν αργά μπροστά από το φεγγάρι, ν’ ακούει τον αέρα να χαϊδεύει τα φύλλα, και πού και πού να μετράει τ’ αστέρια που ανάβουν και σβήνουν. Η ήσυχη νύχτα δεν είχε βιασύνη, δεν είχε φασαρία. Δεν χρειαζόταν να κυνηγάει τον χρόνο, δεν χρειαζόταν να υποχωρεί σε κανέναν. Ήταν η πιο χαλαρή στιγμή της μέρας του.
Ώσπου μια μέρα, το γουρουνάκι κατάλαβε πως ο κόσμος του είχε αλλάξει σιγά σιγά.
Δεν μύριζε πια τα γλυκά λουλούδια το πρωί. Μετά από λίγα βήματα κουραζόταν. Το αγαπημένο του παιχνίδι στη λάσπη το βαρέθηκε γρήγορα. Ακόμα και τα λαμπερά του μάτια είχαν χάσει τη λάμψη τους. Το κουνελάκι στο δάσος το ρώτησε: «Γουρουνάκι, γιατί φαίνεσαι σαν να μην έχεις κέφι;»
Το γουρουνάκι στάθηκε ακίνητο. Για πρώτη φορά κοίταξε τον εαυτό του με προσοχή.
Εκείνη τη νύχτα, η γιαγιά Σελήνη ήταν πάλι απαλά στον ουρανό. Δεν το μάλωσε. Απλώς είπε αργά: «Η νύχτα δεν είναι για να ξοδεύεις τη χαρά σου. Είναι για να κρατάς τρυφερότητα μέσα σου. Δεν ήθελες ν’ αφήσεις την ομορφιά της νύχτας, μα έχασες όλο το φως της αυγής.»
Το γουρουνάκι κατάλαβε ξαφνικά. Νόμιζε πως μένοντας ξύπνιο κρατούσε τον χρόνο. Στην πραγματικότητα, ξόδευε τη δική του τρυφερότητα και ζωντάνια. Η ησυχία της νύχτας είναι όμορφη, μα ο ήλιος το πρωί, ο δροσερός αέρας το βράδυ, η ζωντανή καθημερινότητα — αυτά είναι τα πιο πολύτιμα δώρα της ζωής.
Εκείνη τη νύχτα, το γουρουνάκι ανέβηκε για πρώτη φορά νωρίς στο μικρό του κρεβάτι. Δεν κοίταξε πίσω τη νύχτα. Έκλεισε απαλά τα μάτια του.
Η νύχτα τύλιξε απαλά το σπιτάκι. Ο βραδινός αέρας σιγοτραγουδούσε ένα απαλό τραγούδι. Το γουρουνάκι κοιμήθηκε βαθιά. Στο όνειρό του δεν υπήρχε μακριά νύχτα, μόνο αστέρια παντού και ένας ήλιος που ανέβαινε σιγά σιγά.
Το επόμενο πρωί, το γουρουνάκι ξύπνησε νωρίς. Ο ήλιος έπεφτε απαλά πάνω του, η μυρωδιά του χορταριού ερχόταν κατά πρόσωπο, τα πουλιά κελαηδούσαν χαρούμενα στα κλαδιά. Κατάλαβε επιτέλους: το να κοιμάσαι καλά δεν είναι να προδίδεις τη νύχτα. Είναι για να προλάβεις κάθε καινούργια, φωτεινή μέρα.
Η καλύτερη ζωή, τελικά, είναι να τρέχεις με όλη σου τη δύναμη τη μέρα, και τη νύχτα να ησυχάζεις απαλά.
Καληνύχτα Παραμύθια