Ο Γιωργάκης ήταν ξαπλωμένος πίσω από τον καναπέ και έπαιζε, όταν ξαφνικά άκουσε τον μπαμπά του να μιλάει στο τηλέφωνο με δυνατή φωνή: «Ζωολογικός κήπος; Στείλτε το λιοντάρι αύριο στις οκτώ το πρωί στην οδό Κολοκυθόσπορου 666.»
Ο Γιωργάκης άνοιξε διάπλατα τα μάτια του από την έκπληξη — ο μπαμπάς του είχε το τηλέφωνο του ζωολογικού κήπου! Τράβηξε το πουκάμισο του μπαμπά του και τον παρακάλεσε: «Μπορείς να φωνάξεις και το πάντα στο σπίτι μας;»
«Το πάντα… το πάντα λείπει σε ταξίδι αυτές τις μέρες!» είπε ο μπαμπάς τραυλίζοντας.
«Τοκ τοκ τοκ!» Ποιος χτυπάει την πόρτα;
Η πόρτα άνοιξε και μπροστά τους εμφανίστηκε ένα ψηλό, αδύνατο λιοντάρι. Φορούσε στρογγυλά γυαλιά, κουνούσε το κεφάλι του πέρα δώθε και φώναξε: «Αουούου! Ο βασιλιάς της σαβάνας έφτασε!»
Το λιοντάρι μύριζε πίτες με πράσο. Ο Γιωργάκης κούνησε τη μύτη του με περιέργεια και ρώτησε: «Σας αρέσουν κι εσάς οι πίτες με πράσο; Ο παππούς μου λέει πως θέλουν και σκόρδο!»
«Αουούου! Το λιοντάρι τρώει μόνο κρέας!» απάντησε δυνατά το ψηλό λιοντάρι κουνώντας την ουρά του. Άρχισε να πηδάει στο σαλόνι: «Τρέχουμε στη σαβάνα της Αφρικής… άουτς!»
Πριν τελειώσει την κουβέντα του, πάτησε μια μπάλα παιχνιδιού και έπεσε ανάσκελα.
«Κύριε Λιοντάρι, είστε καλά;» Ο Γιωργάκης έτρεξε κοντά του.
«Αουούου! Είμαι καλά, αυτό είναι η κωλοτούμπα της σαβάνας!» Το λιοντάρι ίσιωσε τα γυαλιά του και ρώτησε τον Γιωργάκη: «Τώρα ξέρεις πώς είναι ένα λιοντάρι;»
«Το λιοντάρι φοράει γυαλιά και του αρέσουν οι πίτες με πράσο», είπε ο Γιωργάκης.
Ο κύριος Λιοντάρι έκρυψε το πρόσωπό του και έφυγε από το σπίτι του Γιωργάκη.
Εκείνο το βράδυ, ο Γιωργάκης άκουσε τον μπαμπά του να μιλάει στο τηλέφωνο με χαμηλή φωνή: «Ζωολογικός κήπος; Στείλτε άλλο λιοντάρι, πιο… πιο σωστό!»
«Ντονγκ ντονγκ ντονγκ!» Ποιος χτυπάει την πόρτα;
Στην πόρτα στεκόταν ένα στρογγυλό λιοντάρι. Η μεγάλη του κοιλιά μπήκε στο σπίτι πριν από τα πόδια του. Και μάλιστα φορούσε παντόφλες!
Το νέο λιοντάρι κούνησε την ουρά του και μπήκε στο χολ λέγοντας: «Κοίτα καλά! Οι αρσενικοί λιοντάριοι έχουν φούντα στην άκρη της ουράς!»
Έριξε μια ματιά στο ρολόι και μουρμούρισε: «Πρέπει να βιαστώ, η παρτίδα σκάκι στην πλατεία αρχίζει…»
«Σας αρέσει κι εσάς το σκάκι; Ο παππούς μου ψάχνει κάθε μέρα παρέα για σκάκι. Μήπως να παίξετε μια παρτίδα μαζί του;» πρότεινε ο Γιωργάκης.
«Το λιοντάρι αγαπάει μόνο το κυνήγι!» Το στρογγυλό λιοντάρι τίναξε το κεφάλι του με δύναμη. «Κοίτα, πόσο όμορφη είναι η χαίτη του αρσενικού λιονταριού!» Κούνησε το κεφάλι του τόσο δυνατά, που η χαίτη πέταξε στον αέρα!
Ο Γιωργάκης σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών του και τού ξανάβαλε τη χαίτη. Τότε άκουσε το στρογγυλό λιοντάρι να λέει: «Ευ… ευχαριστώ. Τώρα, θα ξέρεις πια πώς είναι ένα λιοντάρι;»
«Το λιοντάρι φοράει παντόφλες και του αρέσει το σκάκι», είπε ο Γιωργάκης.
Ο κύριος Λιοντάρι έκρυψε το πρόσωπό του και έφυγε βιαστικά.
Την ημέρα των γενεθλίων του Γιωργάκη, ήρθαν οι δύο παππούδες και οι δύο γιαγιάδες.
Όταν έσβησαν τα κεράκια, ο Γιωργάκης έδειξε το λιοντάρι πάνω στην τούρτα και είπε: «Το λιοντάρι ζει στη σαβάνα, αγαπάει το κυνήγι, τρώει κρέας, η χαίτη του αρσενικού είναι πολύ όμορφη, και στην άκρη της ουράς του έχει μια φούντα.»
Ο μπαμπάς χάρηκε πολύ: «Επιτέλους ξέρεις πώς είναι ένα λιοντάρι!»
«Χάρη στην κωλοτούμπα της σαβάνας που έκανα τόσο καλά!» είπε ο παππούς με την κουτάλα.
«Η δική μου κίνηση με τη χαίτη ήταν η πιο σωστή!» είπε ο παππούς με το σκάκι, χωρίς να παραδεχτεί τίποτα.
Ο μπαμπάς τούς κοίταξε και ρώτησε σιγά: «Την επόμενη φορά, αν γνωρίσουμε έναν αγριόχοιρο…»
Ο παππούς με την κουτάλα και ο παππούς με το σκάκι δεν μίλησαν πια. Άρχισαν να κοιτούν με προσοχή τα λουλούδια από κρέμα πάνω στην τούρτα, και έχασαν τη στιγμή που ο μπαμπάς και ο Γιωργάκης αντάλλαξαν ένα χαμόγελο.
Καληνύχτα Παραμύθια