Λένε πως ο παππούς Ήλιος έχασε μια χρυσή τρίχα του. Ο κύριος Άνεμος την έψαξε παντού στον κόσμο, μα δεν βρήκε ίχνος της χρυσής τρίχας.
«Άσ' τα, άσ' τα, μια τρίχα δεν κάνει τη διαφορά!» Ο παππούς Ήλιος χάιδεψε απαλά τα γένια του. Τώρα πια δεν άφηνε τα παιδιά του Ανέμου να τραβούν τα γένια του και να τα κουβαλούν παντού.
Δεν ήταν μια συνηθισμένη τρίχα. Ήταν απαλή, ζεστή και έλαμπε χρυσά. Όταν η Άγια τη βρήκε στο γρασίδι, τα μάτια της άνοιξαν σαν καρύδια.
«Αυτή πρέπει να είναι μια μαγική κλωστή!» μουρμούρισε η Άγια. Σήκωσε την κλωστή και την τύλιξε στο μπράτσο της. Μα η κλωστή ήταν τόσο μακριά, που τύλιγε και ξετύλιγε, και δεν έφτανε ποτέ στο τέλος.
«Ας την πάω πρώτα στο σπίτι. Η γιαγιά σίγουρα θα βρει τρόπο!» είπε η Άγια και τράβηξε την κλωστή προς το σπίτι. Πέρασε το γρασίδι, πέρασε τον λόφο, πέρασε τον ανθόκηπο, πέρασε μπροστά από το σπίτι του κουνελιού…
«Τσιρίζω, τσιρίζω —» κάτι πουλάκια άρχισαν να κουτσομπολεύουν πίσω της. «Κοιτάξτε, κοιτάξτε! Τι συμβαίνει εδώ;»
Η Άγια γύρισε και κοίταξε. «Ε;» — Το μονοπάτι στον λόφο είχε γίνει χρυσό. Οι σταγόνες της δροσιάς στα φύλλα έλαμπαν. Τα χρυσάνθεμα άνοιγαν σιγά σιγά τα πέταλά τους. Το κουνελάκι και ο τυφλοπόντικας έβγαλαν το κεφάλι τους από το σπίτι και είπαν: «Γιατί ζεστάθηκε ξαφνικά η είσοδος;»
Όλα αυτά ήταν τα μέρη απ' όπου είχε περάσει η Άγια τραβώντας την κλωστή.
«Άρα είναι αλήθεια μαγική κλωστή!» σκέφτηκε η Άγια και έτρεξε γρήγορα στο σπίτι.
Όταν η γιαγιά είδε την κλωστή στο χέρι της Άγιας, φώναξε: «Θεέ μου, δεν είναι κλωστή! Είναι η χρυσή τρίχα του παππού Ήλιου! Είναι ζεστή και απαλή. Μ' αυτήν, ακόμα και ο πιο κρύος χειμώνας δεν μας πειράζει!»
«Μα τι να την κάνουμε μια τόσο μακριά χρυσή τρίχα;» ρώτησε η Άγια.
«Έχει πολλές χρήσεις!» είπε η γιαγιά. Πήρε τη χρυσή τρίχα και άρχισε να γυρίζει γύρω από το σπίτι. Σε λίγο, οι τοίχοι του σπιτιού τυλίχτηκαν σε μια χρυσή στρώση. Η γιαγιά έκοψε την τρίχα με το χρυσό ψαλίδι της και ανέβηκε προσεκτικά στη στέγη…
Όταν τα κεραμίδια της στέγης, το κούτσουρο στην άκρη της αυλής και η φωλιά της κότας στη γωνία καλύφθηκαν με μια ζεστή λάμψη, η χρυσή τρίχα δεν είχε τελειώσει ακόμα. «Τι να κάνουμε με τα υπόλοιπα;» μονολόγησε η γιαγιά.
Η Άγια ανοιγόκλεισε τα μάτια της και έβγαλε δύο βελόνες πλεξίματος από την ντουλάπα…
Λίγες μέρες αργότερα, η φωλιά της καρακάξας απέκτησε ένα μικρό κουβερτάκι. Η τρύπα του σκίουρου απέκτησε μια μικρή κουρτίνα. Το κατσίκι φόρεσε ένα καινούργιο γιλεκάκι. Η αρκούδα φόρεσε ένα καινούργιο καπέλο… Όλα έλαμπαν χρυσά.
Η τρίχα τελείωσε επιτέλους. Το σπίτι κάθε ζώου απέκτησε ένα ζεστό και όμορφο πράγμα από τη χρυσή τρίχα.
Ο παππούς Ήλιος δεν κατάλαβε τίποτα; Όταν ο κύριος Άνεμος ανέβηκε λαχανιασμένος στον ουρανό και του τα είπε όλα, εκείνος έκλεισε το ένα μάτι, έβαλε σύννεφα στα αυτιά του και έκανε πως δεν άκουσε.
«Ώστε η τρίχα μπορεί να χρησιμοποιηθεί κι έτσι!» σκέφτηκε ο παππούς Ήλιος. «Τότε του χρόνου μπορώ να χάσω άλλη μια.»
Το σπιτάκι της Άγιας και της γιαγιάς ήταν ζεστό. Κι ο φετινός χειμώνας ήταν ζεστός, ζεστός από τον χειμώνα ως την άνοιξη…
Καληνύχτα Παραμύθια