Στο μεγάλο, όμορφο δάσος ακούγονταν κάθε λογής ήχοι.
«Θρόισμα, θρόισμα» — τα φύλλα που τα φυσούσε ο άνεμος.
«Μουρμούρισμα, μουρμούρισμα» — το ρυάκι που κυλούσε.
«Ουουου… ουουου…» — ε; Τι ήχος ήταν αυτός;
Ο σκίουρος, το σκουλήκι και τα ψαράκια έλεγαν πως ήταν το κλάμα του κουνελιού «Ουου». Υπήρχε ένα μικρό κουνελάκι που έκλαιγε συνέχεια.
Το πρωί η μαμά του τού είχε φτιάξει σούπα με χόρτα. Εκείνο ήθελε σούπα με καρότα. Χωρίς δεύτερη κουβέντα άρχισε «ουουου… ουουου…».
Η μαμά έτρεξε και τού έφτιαξε σούπα με μανιτάρια. Εκείνο πάλι έκλαιγε. Στο τέλος η μαμά νόμισε πως δεν ένιωθε καλά και το πήγε στο νοσοκομείο για εξετάσεις. Έτσι το κουνελάκι «Ουου» δεν ήπιε ποτέ τη σούπα με καρότα που ήθελε.
Ένα απόγευμα το κουνελάκι «Ουου» είδε δύο όμορφες πεταλούδες και τις κυνήγησε. Χωρίς να το καταλάβει, έφτασε βαθιά μέσα στο δάσος.
Εκεί ήταν σκοτεινά και ήσυχα.
Το κουνελάκι «Ουου» κατάλαβε πως βρισκόταν σε άγνωστο μέρος. Φοβήθηκε πολύ.
Κάθισε κάτω, ακούμπησε σε ένα μεγάλο δέντρο και άρχισε «ουουου… ουουου…».
Μια ζέβρα που περνούσε το ρώτησε: «Πώς σε λένε;» Το κουνελάκι «Ουου» έκλαιγε και δεν μιλούσε. Η ζέβρα το είδε πως έκλαιγε συνέχεια και δεν απαντούσε, κι έφυγε.
Ήρθε και μια χελώνα και το ρώτησε: «Πού μένεις;» Εκείνο πάλι «ουουου… ουουου…» έκλαιγε συνέχεια. Έτσι έφυγε και η χελώνα.
Τελικά ο ταχυδρόμος, το λευκό περιστέρι, το πήγε με ασφάλεια στο σπίτι του.
Λίγες μέρες αργότερα η μαμά του κουνελιού «Ουου» αρρώστησε βαριά και έμεινε στο κρεβάτι. Το κουνελάκι «Ουου» έκλαιγε και τηλεφωνούσε στο νοσοκομείο: «Εμπρός, ουουου… ουουου… η μαμά μου… ουουου… είναι άρρωστη… ουου». Ο γιατρός δεν μπορούσε να καταλάβει τι έλεγε το κουνελάκι «Ουου». Ζάρωσε τα φρύδια του και δεν ήξερε τι να κάνει. Τελικά η γειτόνισσα, η κυρία Πάντα, κάλεσε το ασθενοφόρο και έσωσε τη μαμά του κουνελιού «Ουου».
Ένα βράδυ το κουνελάκι «Ουου» είδε στον ύπνο του μια μαύρη μάγισσα — ένα μεγάλο κοράκι.
Η μαύρη μάγισσα είπε: «Η φωνή σου είναι πολύ δυνατή. Θα σε κάνω δικό μου κουτάλι!»
Μέσα στα παράξενα γέλια της μαύρης μάγισσας, το κουνελάκι «Ουου» μετατράπηκε σε μια σφυρίχτρα σε σχήμα κουνελιού.
Το κουνελάκι «Ουου» είδε τη μαμά του να πλησιάζει και φώναξε δυνατά: «Βοήθησέ με, μαμά!»
Μα η φωνή που έβγαλε ήταν: «Ουουου… ουουου…» Η μαμά το κοίταξε μια φορά και έφυγε.
Το κουνελάκι «Ουου» είδε και τον καλό του φίλο, το γουρουνάκι «Χοχο», να περνάει. Φώναξε βιαστικά: «Χοχο, βοήθησέ με!» Μα η φωνή που έβγαλε ήταν πάλι: «Ουουου… ουουου…»
Και το γουρουνάκι το κοίταξε μια φορά και έφυγε.
Ό,τι κι αν ήθελε να πει το κουνελάκι «Ουου», η φωνή του ήταν πάντα «ουουου». Το κουνελάκι «Ουου» έκλαψε για πολλή ώρα. Τότε άκουσε μια απαλή φωνή: «Μικρό μου Ουου, μην κλαις άλλο.»
Είδε ένα όμορφο άσπρο κύκνο. Ήταν η προστάτιδα του δάσους. Όχι μόνο επέστρεψε το κουνελάκι «Ουου» όπως ήταν πριν, αλλά τού έμαθε και πώς να ξεφεύγει από τη μαύρη μάγισσα. Για να μην το ξεχάσει, έβαλε τη μέθοδο σε ένα χρυσό πουγκί και το έδωσε στο κουνελάκι «Ουου».
Το επόμενο πρωί η μαμά σηκώθηκε νωρίς και έψησε ψωμί για το κουνελάκι «Ουου». Μα εκείνο δεν ήθελε ψωμί. Ήθελε νόστιμο κέικ.
Μόλις πήγε να κλάψει, θυμήθηκε τη μέθοδο που τού είχε μάθει η προστάτιδα. Αποφάσισε να τη δοκιμάσει. Είπε στη μαμά: «Μαμά, δεν θέλω ψωμί. Θέλω κέικ. Μπορείς να μου φτιάξεις λίγο;»
«Καλά, φάε πρώτα το ψωμί και το κέικ θα είναι έτοιμο σε λίγο», είπε η μαμά.
Το κουνελάκι «Ουου» χρησιμοποίησε τη μέθοδο της προστάτιδας. Όχι μόνο έφαγε κέικ, αλλά και η μαύρη μάγισσα δεν εμφανίστηκε. Τώρα ήξερε πως το κλάμα δεν βοηθάει σε τίποτα.
Το απόγευμα, στο λούνα παρκ, η μαϊμού τού άρπαξε το μπαλόνι. Εκείνο θυμήθηκε καλά τα λόγια της προστάτιδας: μην κλάψεις.
Είπε στη μαϊμού: «Πάρε το μπαλόνι μου και παίξε πρώτα εσύ. Εγώ θα πάω να παίξω στην τσουλήθρα.» Η μαϊμού το άκουσε και κατέβασε ντροπιασμένη το κεφάλι.
Έπαιξε και άλλα πολλά παιχνίδια με τους φίλους του.
Μια μέρα το κουνελάκι «Ουου» πήγε με τη μαμά του στο δάσος να μαζέψουν μανιτάρια. Το ελαφάκι η Σιούσιου έτρεξε και είπε: «Κρυφτείτε, έρχεται ο μεγάλος λύκος!» Μόλις άκουσε πως έρχεται ο μεγάλος λύκος, φοβήθηκε και ήταν έτοιμο να κλάψει. Σκέφτηκε όμως: δεν πρέπει να κλάψω. Η μαμά δεν ξέρει πως έρχεται ο λύκος. Και δεν θέλω να με πιάσει πάλι η μαύρη μάγισσα.
Έτρεξε γρήγορα στη μαμά και της είπε σιγά: «Μαμά, έρχεται ο μεγάλος λύκος.»
Η μαμά το άκουσε, βρήκε γρήγορα μια κουφάλα δέντρου και κρύφτηκαν. Ο μεγάλος λύκος δεν τις είδε. Σώθηκαν.
Τώρα στο μεγάλο δάσος ακούγονται ακόμα το θρόισμα του ανέμου στα φύλλα και το μουρμούρισμα του ρυακιού. Μα υπάρχει και ένας ακόμα ήχος: «Χαχα… χαχα…» Τι ήχος είναι αυτός; Είναι το γέλιο του κουνελιού «Ουου» και των φίλων του όταν παίζουν!
Γιατί το κουνελάκι «Ουου» επιτέλους έμαθε:
Να μην κλαίει, αλλά να λέει καθαρά αυτό που θέλει.
Καληνύχτα Παραμύθια